تبلیغات
وارثان شهید اردهال - خدا ما را با خودش کشیده
 
وارثان شهید اردهال
السلام علیك یا شهید اردهال

می‌خواهم از حکمت کار خداوند سخن بگویم؛ خدایی که اغلب فراموشش می‌کنیم، منتها با ذکر مقدمه‌ای. اگر چه ۲۴ خرداد، ملت همه در یک صف واحد، «سمفونی وحدت» نواخت اما نمی‌توان منکر منازعات قبل و بعد انتخابات شد. اصولاً طبیعت انتخابات، اقتضای مجادله دارد. اگر قبل انتخابات، به سبب تبلیغات، مناظره می‌شد، اینک بازنده‌ها در پی مقصرند و برنده‌ها دنبال سهم و سود. برنده‌ها به بازنده‌ها طعنه می‌زنند و بازنده‌ها به هم! حتی آنان که دغدغه اخلاق و مداقه پرهیز از بگومگو دارند، خیلی نمی‌توانند بی‌طرف بمانند و دست آخر وارد گود می‌شوند. اصلاً بخشی از شیرینی انتخابات به همین مباحث شورانگیز است، به این شرط که حریم تقوا حفظ شود؛ خط قرمزی، نهایتی، حد و حدودی داشته باشد مجادلات. کسانی که بعد از ظهر سه‌شنبه، مسابقه حساس ایران و کره‌جنوبی را نگاه کردند، لابد شهادت می‌دهند که در طول بازی، ایران فقط صاحب یک موقعیت گل شد که آن هم ناشی از اشتباه مدافع کره‌ای بود. البته بچه‌ها خیلی محکم و جانانه دفاع کردند، لیکن هرگز نمی‌توان منکر کفه سنگین‌تر چشم‌بادامی‌ها شد. رفتن به جام‌جهانی برای هر کشوری به غایت شیرین و شورانگیز است. ایران و غیر ایران هم ندارد. هر کجای دنیا اگر سوت پایان بازی فلان داور، به منزله صعود بهمان کشور به جام جهانی باشد، فی‌الفور مردم به خیابان‌ها می‌ریزند و جشن می‌گیرند. آنچه سه‌شنبه شب در ایران رخ داد، حقیقتاً یک «جشن ملی» بود. این معجزه توپ گرد و مستطیل سبز است که بی‌هیچ داعیه‌ای، همه را با هم متحد و یکدل می‌کند. دیدیم که به طرفه‌العینی، بلکه به اعجازی، همه تقسیم‌بندی‌ها رنگ باخت. ناگهان، همه با هر سلیقه‌ای، «من» را فدای «ما» کردند و بی‌خیال دعوا مرافعه‌های سیاسی و مرزبندی‌های گروهی، دقیقاً «یکی» شدند. این «یکی» شدن، از جمله جلوه‌های «وحدت کلمه» مد‌ نظر بزرگان است. شادی و سرور، فرع مسئله است، آنچه اهمیت دارد همین اتحاد است و الا ای بسا که غم و اندوه، مسبب وحدت توده‌ها شود، مثل ایام عزاداری. قدر مسلم، روزهایی که سبب‌ساز وحدت می‌شود، بسیار غنیمتی و مهم اند. من آخرین ساعات روز سه‌شنبه، دقایقی پای اینترنت، از این سایت به آن سایت و از این خبرگزاری به آن پایگاه مجازی رفتم اما جادوی توپ گرد را ببین که همه این رسانه‌ها -بلااستثنا!- ترجیح داده بودند ساعاتی بی‌خیال جنگ و جدل، کرکره منم‌منم را پایین بکشند و بپردازند به «حماسه اولسان». اساسا صعود به جام جهانی و پس‌لرزه‌های جذابش، آنقدر موضوعیت رسانه‌ای دارد که تفرق بعد از انتخابات را کاملاً تحت‌الشعاع کاریزمای خود قرار دهد. راستش دیروز غروب، هنگام برگشتن به خانه، گیر کرده بودم توی ترافیک شور و شعف چهارراه‌ ولیعصر. داشتم از شادی مردم لذت می‌بردم و خود نیز همراهی می‌کردم که یک آن احساس کردم؛ خدا، تیم ملی جمهوری اسلامی ایران را به رغم برتری محسوس کره‌جنوبی به جام‌جهانی برد، بلکه برای ساعاتی ممتد و خاطره‌انگیز، منازعات سیاسی، جای خود را بدهد به دوستی و محبت و لبخند و مهربانی و صفا و اتحاد و صمیمیت و تفاهم و شیرینی و شربت و مصافحه. اینکه حالا بازی ایران و کره‌جنوبی بود؛ یک بار دیگر برو بازی ایران و استرالیا را تماشا کن. در همان نیمه اول، دست‌کم باید پنج گل مسلم از کانگوروها می‌خوردیم! نه که بخواهم شعار بدهم‌ها واقعاً فکر می‌کنم توی یارکشی، خداوند، ملت ما را با خودش برداشته و آنقدر نسبت به ما حساس است که اصلاً دوست ندارد دعوای ما را ببیند. من دیشب فهمیدم که خدا گاهی با خون محمد جهان‌آرا با ما سخن می‌گوید، گاه با گل رضا قوچان‌نژاد! خدا بارها و بارها ثابت کرده یار ماست دوستان! هم‌تیمی‌های خدا! این وسط، ما چند بار یاریگر خدا بوده‌ایم؟! و اگر جز این نیست که «وحدت کلمه» را خدا بر زبان خمینی و خامنه‌ای انداخته، ما تکلیفی جز دست رد زدن بر سینه تفرقه نداریم.

توسط حسین قدیانی

 



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
شنبه 25 شهریور 1396 07:53 ب.ظ
It's amazing in favor of me to have a web site, which is good designed for my experience.
thanks admin
چهارشنبه 3 خرداد 1396 12:36 ق.ظ
Appreciation to my father who informed me about this web site, this website is truly remarkable.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی